We gaan nog niet naar huis…

Dag mensen,

Onze excuses voor het lange wachten op een nieuw blog. Het komt waarschijnlijk omdat de afgelopen weken voorbij gevlogen zijn. Onze stage verloopt goed en wij zitten er lekker in, voordat wij er erg in hebben is het alweer weekend en die zijn de afgelopen periode goed gevuld geweest! Wij hebben een aantal bezoekjes gehad wat enorm gezellig was. Eerst kwam een vriendin van Fernanda (Grejanne) langs die al een jaar aan het backpacken is en Sri-Lanka wel mee wilde pakken om Fernanda te bezoeken. Dat weekend hebben wij schildpadden gespot, op het strand gelegen, feestje gevierd in Mirissa en voor het eerst in een hostel geslapen. Maar, het hoogtepunt van dat weekend was toch wel onze tuktuk driver in Tangalle, een van de liefste Sri-Lankanen die wij tot nu toe hebben ontmoet, wij mochten zelfs in zijn tuktuk rijden, Janique kreeg haar rijbewijs, maar Grejanne helaas niet.

Ook is onze familie langs geweest en naar dat weekend hebben wij stiekem toch een beetje heimwee. Wij hebben natuurlijk niet alleen weekend met hun gevierd, maar ook laten zien waar wij stage lopen. Toen wij onze familie rond leidden, voelden we ons toch een beetje trots en beseften we wat voor bijzonder werk wij hier mogen doen. Het valt ook moeilijk uit te leggen wat wij hier precies doen, totdat je het met eigen ogen ziet en meemaakt, het is fijn dat we dat nu kunnen delen met het thuisfront. Dat weekend waren wij dus met zijn allen bij elkaar (groep van 6) dat is toch weer even wat anders dan met zijn twee├źn, maar niet minder gezellig! We zijn op stap naar Galle geweest en onderweg een turtle farm bezocht waar ze gehandicapte schildpadden verzorgen om later zelf weer de zee in te kunnen (soort Hellabeem dus, alleen dan voor schildpadden). En niet te vergeten lekker gegeten, gedronken, gedanst en genoten van de zon.

Nu gaan wij onze laatste stageweek in voor de vakantie, we kunnen allebei niet wachten om alle mooie plekken van Sri-Lanka te zien! De weken zijn al helemaal gevuld, eerst een weekje samen met Dorien (studente bij Home of Hope, ook een stageproject vanuit de minor), daarna gaan wij op trip met Sameere (de assistent-fysiotherapeut van Hellabeem) en als afsluiting mogen wij met 2 mannen op pad, namelijk de vriend en broer van Fernanda. Eerlijk gezegd hebben wij best zin om met 2 mannen te reizen, dan zijn wij vast een stuk minder bijzonder voor de mannelijke bevolking van Sri-Lanka. Nu snappen jullie misschien wel dat wij nog lang niet naar huis komen!

Zoals we al zeiden, de tijd vliegt voorbij en dat komt natuurlijk niet alleen door de weekenden en de bezoekjes, maar ook door onze stage! De revalidanten leren wij steeds beter kennen op fysiek en persoonlijk niveau en dat maakt het werken steeds leuker. Wij leren hier veel over fysieke beperkingen en dat proberen we dan te combineren met onze kennis over het psychomotorische stukje. Niet allen doen, maar ook denken en voelen! Daarnaast werken we aan het thema respect, waarin we laten zien en laten ervaren dat respect niet alleen belangrijk is voor mensen die boven je staan, maar ook voor groepsgenoten.

 

We hopen dat jullie weer goed op de hoogte zijn en het blog met plezier hebben gelezen!

 

”Tata!”

In de tuktuk van de leukste tuktuk driver!